Καλημέρα Αίγινα Free Press: Ομιλητής ο Δήμαρχος Αίγινας στο διεθνές συνέδριο S...

Καλημέρα Αίγινα: Ομιλητής ο Δήμαρχος Αίγινας

κ.Δημήτριος Μούρτζης ήταν ομιλητής-εισηγητής

στο 5ο SMART CITIES CONFERENCE

http://smartcitiesconference.boussiasconferences.gr/default.asp?pid=23&la=1&pwID=548

Αίγινα ME TO BΛΕΜΜΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΩΝ el.travelogues.gr

Αίγινα Copyright 2014Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη el.travelogues.gr

   -Το νησολόγιο του Fr. Piacenza (1688) περιλαμβάνει χάρτες με εξαιρετική χάραξη και πλούσιο αφηγηματικό υλικό για τα νησιά του Αιγαίου πελάγους αλλά και την Κύπρο και την Πελοπόννησο και από τις πρωιμότερους χάρτες της Αίγινας.
Πρωτοπόρα θεωρούνται τα εικονογραφικά θέματα που συνοδεύουν τη σημαντική για την αρχαιοδιφική έρευνά του έκδοση του ταξιδιού του J. Spon (1678). Τα περισσότερα από τα θέματα αυτά κατατάσσονται ως οι πρώτες απεικονίσεις, κυρίως αρχαιολογικών μνημείων και ερειπίων. Οι πρωιμότερες εικόνες που έχουμε για την Αίγινα αφορούν αρχαιότητες από το νησί: επιγραφές στον R. Chandler στα 1776 και απεικόνιση του όρθιου κίονα στη θέση Κολώνα στον Ed. Dodwell στα 1819 (και Ed. Dodwell, 1819). Σχέδια αρχιτεκτονικών μελών και επιγραφές από το νησί έχουμε επίσης και στους Ch.R. Cockerel (1830) καιW.M. Leake (1846). 
Στο σπάνιο Λεύκωμα της Γενναδείου Βιβλιοθήκης με σχέδια σε σέπια (Album of 18 original drawings in sepia, περ. 1800), ο καλλιτέχνης αποδίδει έντονα το περιβάλλον τοπίο κυρίως παρά συγκεκριμένα μνημεία στον χώρο.
Λίγο μετά την Ελληνική Επανάσταση (1829), ο Η.W. Williams με έντονα ρομαντικό ύφος αναδεικνύει τη δύναμη των δωρικών κιόνων του ναού της Αφαίας στο εντυπωσιακό τοπίο, ενώ οι απόψεις του O.M. von Stackelberg (1830) προβάλλουν τη γαλήνη των αρχαιολογικών τοποθεσιών και των ερειπίων τους. Ο ίδιος ο O.M. von Stackelberg (1828) μας παραδίδει και γυναικεία ενδυμασία της περιοχής. Μετά το ταξίδι του στον ελλαδικό χώρο στις αρχές του 19ου αιώνα, ο O.M. von Stackelberg (1834) κατάφερε να αποδώσει τόσο τις ιστορικές τοποθεσίες, όσο και τις αρχαιότητες με το νέο, βαθμιαία αναφαινόμενο, εικαστικό ρεύμα του ρομαντισμού. Πλούτο πληροφοριών, τόσο για το ιστορικό τοπίο όσο και για τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο των Ελλήνων κατά την προεπαναστατική περίοδο, μας παραδίδουν οι εξαιρετικής ποιότητας πίνακες του Ed.  Dodwell (1819). Ευκρίνεια και συνέπεια διακρίνουν τα σχέδια του Ιταλού S. Pomardi (1820) ο οποίος συνόδευσε ως ζωγράφος τις αρχαιολογικές περιηγήσεις του Ed. Dodwell και αποτύπωσε πλήθος θέματα κατά παραγγελία.
Σχέδια υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας και τεχνικής συνοδεύουν τις καίριες παρατηρήσεις των μελών του Τμήματος Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής της Γαλλικής Επιστημονικής Αποστολής του Μοριά, υπό τη διεύθυνση του G. A. Blouet, πάνω στα μνημεία και τους τόπους που είχαν αναλάβει να ερευνήσουν. Τα πορίσματα των μελετών αυτών και τα σχέδια που τα συνοδεύουν, τα οποία κυκλοφόρησαν σε τρεις μνημειώδεις τόμους (1831, 1833, 1838), συνέβαλαν πολύ στην διαμόρφωση της εικόνας των μνημείων και έγιναν εγχειρίδιο αναφοράς για κάθε μελλοντική σχετική μελέτη. 
Τα ίδια θέματα, των ερειπίων του ναού της Αφαίας, συναντούμε και στους C. Frommel (1830), G.N. Wright (1842), J.H. Allan (1843) και Joseph Comte d’Estourmel (1848), καθώς και σε ένα από τα έργα του F.Ch.H.L. Pouqueville (1835), το οποίο δανείζεται την εικονογράφησή του από προγενέστερα δημοφιλή έργα. Άλλα θέματα με απόψεις του λιμένα της Αίγινας ή και φανταστική αναπαράσταση του αρχαίου ναού, όλα με διαφορετικό εικαστικό ύφος, εικονογραφούν, μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, και το πολύ πετυχημένο έργο του Ch. Wordsworth (στην επανέκδοση του 1882), ενώ ο Th. Du Moncel προσθέτει (1843) στο γνωστό τοπίο του ερειπιώνα ανθρώπινες μορφές, που προσδίδουν έναν τόνο γραφικότητας. Την ίδια περίοδο, στα 1843, σχεδιάστηκε άποψη του ναού της Αφαίας και από τον ERey, του οποίου ωστόσο οι επιχρωματισμένες λιθογραφίες κυκλοφόρησαν είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, στα 1867. Οι απεικονίσεις των τοπίων της Αττικής, με την Αίγινα στον ορίζοντα του C.F.T.C. DAligny (1843) πρωτοτυπούν ως προς τα σημεία αποτύπωσης του χώρου αλλά και τη θεματική τους.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη της Αίγινας, όπως διακρίνεται από τον Λόφο των Νυμφών, στο σχεδιαστικό «Πανόραμα της Αθήνας» από τον Fr.A. Stademann, στα 1841.
Προς το τέλος του 19ου αιώνα στην έκδοση του A. Schweiger Lerchenfeld (1887) διακρίνουμε εκτός από τα τοπία με τις αρχαιότητες και την προτίμηση του σε πιο λεπτομερή θέματα (αρχαϊκό ανάγλυφο, γυναικεία ενδυμασία). Στο Λεύκωμα  (1984) μάς παραδίδονται αξιολογότατες και σπάνιες  ξυλογραφίες από το πρωτοπόρο εβδομαδιαίο βρετανικό περιοδικό “The Illustrated London News” (1842-1885) και το συγγενές “The Graphic” (1869-1885). Απεικονίζονται  τοποθεσίες, πρόσωπα και γεγονότα (πολιτικά, κοινωνικά, πολεμικά) από το 1842 έως το 1885.
Οι φωτογραφικές λήψεις, κυρίως των ερειπίων της Αθήνας, αποτελούν πολυτιμότατη πηγή για την ιστορία των ανασκαφικών και αναστηλωτικών εργασιών στα μνημεία της πόλης. Επιβεβαιώνουν επίσης ότι το ενδιαφέρον των φωτογράφων του 19ουαιώνα, όπως και των άλλων καλλιτεχνών της εποχής, επικεντρώνεται στις αρχαιότητες (H. Beck, 1868).
Στις αρχές πλέον του 20ού αιώνα, στο έργο του F.F. Boissonnasέργο σταθμό στις φωτογραφικές αποτυπώσεις, έχουμε μία σπάνια λήψη (1919) της Αίγινας με καταιγίδα στο θαλασσινό τοπίο. Μία ακόμα εντυπωσιακή φωτογραφία των ερεπίων βλέπουμε και στον E. Reisinger (1923), ενώ η V. Willoughby (1925) μας παραδίδει ένα πρωτότυπο εικαστικό έργο με θέμα τη θέα από τον ναό της Αφαίας.
Σύνταξη: Ιόλη Βιγγοπούλου    http://el.travelogues.gr/tag.php?view=245

Αίγινα - (Έργο «Δρόμοι του Παυσανία», Παν. Πατρών)

Αίγινα


χάρτης περιηγήσεων του Παυσανία 


Η Αίγινα είναι νησί του Σαρωνικού Κόλπου με έκταση 87.410 στρεμμάτων. Το ίδιο όνομα έχει και η πρωτεύουσα και το κύριο λιμάνι του νησιού. Σήμερα είναι το δεύτερο, μετά την Σαλαμίνα, μεγαλύτερο σε έκταση, πληθυσμό και ανάπτυξη νησί του Αργοσαρωνικού. Το νησί και οι κοντινές του νησίδες αποτελούν τον Δήμο Αίγινας.

Από τα αρχαία χρόνια, η Αίγινα λόγω της κομβικής της θέσης, ακριβώς στο κέντρο του Σαρωνικού, μεταξύ Πελοποννήσου και Αττικής, και ανάμεσα στην Αθήνα, την Κόρινθο και την Επίδαυρο, εξελίχθηκε από πολύ νωρίς σε σημαντικό εμπορικό και διαμετακομιστικό κέντρο, συναγωνιζόμενο τις εμπορικές πόλεις της Μικράς Ασίας. Έγινε έτσι ισχυρή ναυτική δύναμη και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα ελληνικά πράγματα.

Σήμερα, η θέση αυτή την έχει αναγάγει σε αναπτυσσόμενη πόλη-προάστιο του Πειραιά και της Αθήνας και δημοφιλές παραθεριστικό κέντρο. Εκτός από την πόλη της Αίγινας, στο νησί υπάρχουν και οι οικισμοί Βαθύ, Κυψέλη, Μεσαγρός και Πέρδικα. Το νησί στα νότια καλύπτεται από ορεινούς όγκους, με ψηλότερο βουνό το Όρος ή Ελλάνιο Όρος (υψ. 532 μ.), ενώ παρουσιάζει μεγάλη γεωμορφολογική ποικιλία με ξηρό κλίμα και πευκόφυτα βουνά.

Μυθολογία

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Αίγινα οφείλει το όνομά της στην κόρη του Θεού Ασωπού Αίγινα, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας και την απήγαγε στο τότε ακατοίκητο νησί Οινώνη που μετονομάστηκε σε Αίγινα. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Αιακός, που αργότερα έγινε πρώτος βασιλιάς του νησιού. Όταν κατά την βασιλεία του η Αίγινα αντιμετώπισε μακρά περίοδο ανομβρίας, ο Αιακός παρακάλεσε τον Δία να βρέξει. Ο Δίας τον εισάκουσε και ο Αιακός έχτισε στην Αίγινα ένα ιερό προς τιμήν του Ελλάνιου Δία.

Σύμφωνα με την παράδοση, γιος του Αιακού και της Ενδηίδας ήταν ο Τελαμώνας, ήρωας της Αίγινας, και αδερφός του Πηλέα, του βασιλιά της Φθίας στη Θεσσαλία. Ο Τελαμώνας και ο Πηλέας ζήλευαν τον ετεροθαλή αδερφό τους Φώκο, γι' αυτό και αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Ο κλήρος έπεσε στον Τελαμώνα, που σκότωσε το Φώκο, ρίχνοντάς του το δίσκο στο κεφάλι. Όταν ο Αιακός ανακάλυψε το φόνο, εξόρισε τους γιους του από την Αίγινα. Ο Τελαμώνας πήγε στη Σαλαμίνα κι ο Πηλέας στη Φθία. Στη Σαλαμίνα ο Τελαμώνας παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά Κυχρέα, τη Γλαύκη, και κληρονόμησε το βασίλειο. Όταν χήρεψε, παντρεύτηκε την Περίβοια και απέκτησε μαζί της τον Αίαντα. Ο Τελαμώνας συνδέεται με το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου και ιδίως με την Αργοναυτική εκστρατεία. Κωπηλατούσε δίπλα με τον Ηρακλή και μάλωσε με τους Αργοναύτες, που τον εγκατέλειψαν όταν πήγε να αντικαταστήσει το σπασμένο κουπί του.

Ιστορική Διαδρομή

Ο δημόσιος χώρος στην πόλη της Αίγινας

του Αναστάση Παπαδάκη

Το λιμάνι της Αίγινας είναι το τέλος του ταξιδιού από τον Πειραιά και η αρχή τον διακοπών του καλοκαιριού, των γιορτών ή του Σαββατοκύριακου. Με το που φτάσεις, με μια γρήγορη ματιά διαβάζεις σχεδόν όλο το νησί. Στα αριστερά η Κολόνα και τα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης, η εμβληματική οικία Βογιατζή, οι γραφικές άμαξες, η πύλη της Αίγινας, το Ελλάνιον Όρος στο βάθος, η Πέρδικα με την Μονή στα ανατολικά και φυσικά το ναΐδριο του Αγίου Νικολάου του Θαλασσινού. Πραγματικό πανόραμα.
Τα μνημεία μιας πόλης, τα κτίρια δηλαδή που η κοινωνία προβάλει για να αυτοπαρουσιαστεί, είθισται να βρίσκονται, είτε περιμετρικά από ένα κέντρο, την κεντρική πλατεία ή αμφίπλευρα από τον κεντρικό άξονα.
Στον αστικό ιστό της Αίγινας το λιμάνι συγκεντρώνει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά έτσι ώστε να λειτουργεί και ως πλατεία, την κεντρική πλατεία της πόλης. Το μέγεθος, η θέση, και οι πολλαπλές λειτουργίες (λιμενικές εγκαταστάσεις, χώρος αναψυχής και χώρος στάθμευσης), γεμίζουν τον λιμάνι με ζωή.  Οι υπόλοιπες πλατείες της πόλης μοιάζουν περισσότερο με κενούς χώρους, μιας που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παραμένουν ανενεργές.
Η πλατεία Εθνεγερσίας (Ηρώο) εκτός από αφετηρία για τα  λεωφορεία και την χρήση της στις Εθνικές εορτές, παραμένει κενή. Η εγκαταλελειμμένη οικία Βογιατζή όπως και οι αλλεπάλληλες σειρές σταθμευμένων οχημάτων απομονώνουν την πλατεία από την υπόλοιπη παραλία και από την θάλασσα. Η παραμελημένη φύτευση και πλακοστρώσεις μαζί με τον ανεπαρκή φωτισμό τις βραδινές ώρες κάνουν το Ηρώο ακατάλληλο ως σημείο συνάντησης ή χώρο περιπάτου. Όλα τα παραπάνω αναγκάζουν τον περιπατητή της παραλίας να κατευθυνθεί προς την ευρύχωρη προβλήτα με τον φωτεινό Άγιο Νικόλα στην άκρη και όχι προς την Αύρα με τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια και την σκοτεινή Κολόνα. Έτσι το παραλιακό μέτωπο της πόλης αντί να εκτείνεται τουλάχιστον από το Ακρογιάλι (σινεμά) μέχρι την Κολόνα, περιορίζεται από την Παναγίτσα μέχρι την οικία Βογιατζή μειώνοντας αντίστοιχα και τις δυνατότητες για εμπορική χρήση του υπόλοιπου παραλιακού μετώπου.

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Αίγινα μας

... ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Αίγινα  μας

              

Η Αίγινα του βουνού
Ζησιμάτου - Δρούλια, Αγγελική
Ο Κήπος της Αίγινας 2015
 
Σχολάρχης στην Αίγινα
Σταμπόγλη, Ελένη
Καλειδοσκόπιο 2015
Ο Παναγής Ν. Ηρειώτης γεννήθκε στην Αίγινα το 1854. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα και στη Γερμανία.
Μυκηναϊκή Αίγινα
Σαλαβούρα, Ελένη
Αρχαιολογικές Εκδόσεις Άρη Φραντζεσκάκη 2014
 
Ταξίδι στην ιστορία
Γιαννούλης, Εμμανουήλ, Α.
Σταμούλη Α.Ε. 2013
Πάντα αισθανόμουν βαθειά αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα· πάντα ήθελα να αναζητώ την αλήθεια, που συνήθως κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα!
Αίγινα, στα χρόνια της γερμανικής κατοχής
Φορτούνας, Αργύρης
Οσελότος 2012
Πριν μερικά χρόνια έγραψα το βιβλίο μου "Οι αναμνήσεις μου 1941-1944". Το βιβλίο αυτό αφορούσε τις αναμνήσεις μου από τα κατοχικά χρόνια σαν διερμηνέας των Γερμανών στην Αίγινα.
 
Παλιάχωρα
Πετρίτου - Τριανταφύλλου, Ξένη
Εκδόσεις Περπινιά 2011
Στις αρχές του 20ού αιώνα ο διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, επίσκοπος Νεκτάριος Κεφάλας, αναζητούσε κάποιον όμορφο τόπο, για να ιδρύσει μοναστήρι.
Χριστιανική Αίγινα
Δημητρακόπουλος, Σοφοκλής Γ.
Παρρησία 2009
[...] Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης από τον πίνακα περιεχομένων, προσπαθήσαμε ν' αποτυπώσουμε στις σελίδες του όλες τις πλευρές του χριστιανικού βίου του νησιού.
 
Αίγινα
Σταμάτης, Κώστας Μ.
Ιδιωτική Έκδοση 2008
Το έργο "Αίγινα: Ιστορία και πολιτισμός", είναι έργο αγάπης και η συγγραφή του αποτελεί εκδήλωση πνευματικής προσφοράς προς τον κόσμο του νησιού και την ιστορία του.
Οι αναμνήσεις μου: Τα χρόνια της νιότης
Φορτούνας, Αργύρης
Ο Κήπος της Αίγινας 2008
Ανάμεσα στις ατελείωτες αναμνήσεις μιας ολάκερης ζωής που τραβάει σήμερα πέρα απ' τα 83 χρόνια, ξέχωρο κομμάτι πιάνουν εκείνες οι αναμνήσεις των χρόνων της νιότης που πέρασα στην Αίγινα.
 
Οι αναμνήσεις μου: Αίγινα 1941 - 1944
Φορτούνας, Αργύρης
Ο Κήπος της Αίγινας 2007
Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, νέος 17-18 χρόνων, απόφοιτος μόλις του γυμνασίου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών, δεν φαντάστηκα ποτέ ότι σήμερα θα έπιανα να γράψω τις αναμνήσεις μου.

Ένα δέντρο : ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ.

Ίσως  νά 'ναι  η τελευταία  φορά  που μιλάω  με  τ' αστέρια, σε αυτή την ήσυχη κρύα νύχτα. Γιατί  αυτό κάνουμε τα δέντρα, όταν μένουμε μόνα μας  το βράδυ.  Αύριο, είπαν,  ότι θα με ξεριζώσουν . Και δεν  ξέρω  το γιατί...
Μόνο  ευγνωμοσύνη  δείχνω, Χρόνια  τώρα στους  ανθρώπους.
Την Άνοιξη  γεμίζω  λευκούς  ανθούς, και  είμαι  πάντα καταπράσινο. Μοσκοβολώ  από  μακριά. Και  μετά δένω χρυσούς καρπούς σαν   μικρά τόπια.  Είπα  τόπια;  Έχω γίνει  πολύ μεγάλο χάρη στην  αγάπη   των παιδιών.  Αυτή  με τρέφει.
Οι  φωνές  τους,  είναι  μέσα  στους  χυμούς μου. Όταν  κάνουν διάλειμμα, χαμογελώ κι εγώ. Ένας  δάσκαλος  με φύτεψε  εδώ  και πολλά χρόνια, στην  αυλίτσα  της βιβλιοθήκης, δίπλα  στο σχολείο. Τότε  ήμουν  ένα ισχνό κλαδάκι, που  έζησα  όμως, χάρη  στην αγάπη  των παιδιών και των  ανθρώπων  της βιβλιοθήκης  που με  πότιζαν.
Θυμάμαι  ένα μικρούλι πρωτάκι, που με αγκάλιαζε και  με φιλούσε στον  κορμό  μου, πετώντας τη  σάκα  του με μεγάλη  χαρά.
Αυτός  ο μικρούλης, έχει  γένια  τώρα. Τέλειωσε το πανεπιστήμιο, και φέρνε το δικό του μωρό να  με δει.
Γενιές ολόκληρες  μεγάλωσα. Αν είχα φωνή  θα  τα φώναζα με  το μικρό τους όνομα. Τα  ξέρω όλα.
Και την κυρία της βιβλιοθήκης αγαπούσα. Την πρωτόδα κοπέλα να 'ρχεται  να πιάσει  δουλειά, και  την τελευταία φορά, την είδα να   φεύγει με γκρίζα μαλλιά, όταν  πήρε σύνταξη.
 Όποιος  κηπουρός  με  είδε,  έμεινε  έκπληκτος  με τη  δύναμη  μου, και το μπόι  μου. Όχι  να το  παινευτώ αλλά  είμαι πολύ  μεγάλο για   το είδος  μου. Ακόμη και να  με μεταφυτέψουν, αν με βγάλουν από  το χώρο μου, μόνο ένα θαύμα θα  με αφήσει  να ζήσω. Τέτοιο  δέντρο γκρέϊπφρουτ  δεν  έχουμε ξαναδεί  έλεγαν. Δεν υπάρχει.
Έχω φιλαράκια πολλές πολύχρωμες πεταλούδες, και πολλά  πουλάκια  που παίζουν  στα κλαδιά μου.  Χρόνια τώρα,  στεγνώνω τα  δάκρυα της ψυχής  των ανθρώπων, με την  ομορφιά μου, και  την κούραση  τους ξεκουράζω με  τον ίσκιο μου και  την δροσιά  μου.
Με  λένε χαϊδευτικά  δέντρο  της γνώσης, γιατί  είμαι  κι εγώ   ένα κομμάτι  της βιβλιοθήκης πια. Οι  ρίζες μου ταξιδεύουν  βαθειά στο χώμα,  και στα  όνειρα  των  ανθρώπων. Ψάχνουν  να βρουν  τη θάλασσα, και  το ταξίδι.
Η ομορφιά  και η υγεία  του κόσμου είμαι.
Είμαι  ανυπεράσπιστο, όπως  όλα τα  πλάσματα,  που  αγαπούν  τους άλλους  πολύ.

Σας  παρακαλώ,  βρείτε άλλο  τρόπο να κάνετε  τα  έργα  σας. Μπορείτε αν το  θελήσετε.
Αφήστε με  να σας ξαναγεμίσω καρπούς, που  χρόνια ολόκληρα γενναιόδωρα σας γεμίζω τα χέρια. Περιμένω  την εκτέλεση  μου. ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ.

Ασπασία Φωτάκη   http://aeginalight.gr/article.php?id=87782

ΟΜΑΔΑ ΟΡΦΕΑΣ: ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

ΟΜΑΔΑ ΟΡΦΕΑΣ: ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ:



ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΑΝΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ, ΣΕ ΥΨΟΜΕΤΡΟ ΠΕΡΙΠΟΥ 300 ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΑΡΚΕΤΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΦΕΝΤΟΥΡΙ,  ΣΤΕΚΟΥΝ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΕΡΕΙΠΙΑ ΕΝΟΣ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΟΥ. ΤΑ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ ΕΙΝΑΙ  ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΚΑ ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΠΛΑΚΕΣ ΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΘΕΤΙΚΑ ΥΛΙΚΑ, ΜΕ ΒΑΘΜΙΔΩΤΗ ΠΥΡΑΜΙΔΙΚΗ ΣΤΕΓΗ.ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΙ ΣΚΟΠΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑΝ. ΤΑ ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΑΥΤΑ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΙΑ ΠΛΑΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΥΓΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΥΟ ΤΟΝΟΥΣ  ΤΑ ΣΥΝΑΝΤΑΜΑΙ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΕΥΒΟΙΑ, ΥΜΗΤΤΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥΣ  ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥΣ  ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΟΡΘΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΠΡΟΣΘΕΤΙΚΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΑΡΙΣΤΑ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΑ.